Irene came over the north of Haiti but I don’t think it caused big issues, here in Port-au-prince he caused only a piss rain. It seems that she is having a big impact on the United States now.

It is 2 times that we got lucky here, and especially the population of Bel-air, because the area where I live is more upon hill and wouldn’t suffer too much from a hurricane.

Me and colonel will work further on the communication and design of emergency plans, and the distribution of this information internally and externally. Our brigade know very well what their tasks are, and they are well trained, but the rest of Viva Rio isn’t very much informed of the tasks of the brigade. Next week we will do an internal presentation on this topic.

For more information on our Prevention system: www.haitiici.com

It looks that I’m here for a very long time, probably one of the reasons is that I actually have days here in Haiti. Let’s try to describe a normal day here in Port-au-Prince:

I wake up between 7 and 8 AM every day, take a fast breakfast and start working in Babiole (where I live). My office is in Kay Nou, in Bel Air (one of the most deprived areas of Port-au-Prince), but because of internet, I often stay the morning in Babiole.

Infrastructural problems is a big issue here, there are often elecktricity cuts, internet is often not working well and my battery of my computer is broke, so every time when I decide not to save my work for a long time my computer crashes because of a lack of electricity. Luckily I’ll receive a new battery normally on Sunday.

In the afternoon I often go to Kay Nou, if  don’t have other visits. My communication team, existing out of me (the white one) and 3 Hatian co-workers ( Administration, reporter and photographer), operates from Kay Nou and so it’s good to be there.

Unfortunetaly they have to work with very bad internet and on computers full with virusses… but we are trying to work on that, if someone has some advice on how to update anti virus programs without having internet? Please help us out of our misery.

Around 5-6 I normaly return to Babiole where I continue working, sometimes untl 10-11 PM. The amount of tasks I want to do is immense and I have the feeling it’s only growing and often things take more time because I don’t always know who to reach for certain problems or what I can pass to my team.

Some things about the NGO I’m working for, the NGO counts 900 Workers, of which nearly all of them Haitians. We are active on 4 fields (Environment, health, Community security and arts, sports and education) mainly in the area of Great bel Air, but we also have a big sport center outside the city (perles noire) and we will start an eco-tourism project in Arcahaye, close to the beach. Our objective is to promote a culture of peace that integrates: security, civil rights, development and ecological sustainability, cultural diversity and social inclusion.

More concrete information you can find on www.haitiici.com

If I’m not working I’m going for a beer with my house mates, Tarta and Colonel Ubiratan. Colonel Ubiratan is a 50,60 or 70? Old head of the Police in Rio de Janeiro and has very much experience with community security. He continues working for Viva Rio because he loves the work so much and he’s definitely an important person for VR Haiti. Besides that he’s also a great person and he likes to cook, which makes my life a bit easier. While I was typing this, my computer rebooted …

Around 11, 12 PM I’m often so exhausted that I go to sleep, I think that is especially because I spend the whole day working in Portuguese, French, Creole (my Creole is very limited until now) English and Spanish. It seems that my schedual changed dramatically here, probably because of the light and the heat.

The trips I have done so far were to the pool of our boss (Rubem), to perles noires and to the beach. The trip to the beach unfortenately ended in minor, because the keys of the car, the driver license, the wallet and the cellphone of a colleague was stolen. Resulting in a lot of troubles to get our car away from there and to get home.

The contact with Hatians is still difficult for me. They always expect to pay for them and from the moment you get closer to them they start asking for money.  It’s seems that it’s inherent to Haitian culture to give money if you’re able to, and thus it’s not just because I’m white, but the prejudices (?) of all white being rich are high. The contact with the Haitians I’m working with is good, but besides Viva Rio, I cant say that I know a lot of people, Luckily Tarta helps me a lot with meeting new people.

Later on that day I’m sitting still slightly hung over with my sister, my father and my grandmother in a fuzzy restaurant, realizing that I’ll be chilling on the Haitian (don’t mix up with the gay Hawaiian) beaches in roughly 40 hours it has been decided that I’ll have to spam you during my whole stay in Haiti.

Knowing that I wouldn’t be separable from my father’s computer he proposed me to keep his computer in exchange for a biweekly update of my stay which contains his name at least 1 time, Thank you Guido Minne, he understood the meaning of personal branding !!

And thus I’m fulfilling this promise, we are 90 hours later but it feels like a month ago.

After 3 hours of sleep, my mother brought me to the Airport with 300 beers in my stomach, half packed suitcases and the cursed pact. Around that time I realized that I should have rather left my brothers apartment clean behind instead of alcohol free. I also realized that I’m actually going to Haiti, where the beers might taste differently and my friends might not be … not the perfect feeling to start a +30 hours travel with.

After an exhausting hour of waiting in the check-in line (the first of August SUCKS), half a coffee, a goodbye kiss to my mum and a striptease for the security, I arrive on time for my first flight which will bring me to the mighty, nearly broke, US and America. Everything works out more or less fine until I arrive at 7 PM local time (20 Hours later) in Miami. Seems that all of the 26 conveyor belts aren’t working, and they don’t give us the permission to take our bags directly. At 9 PM I finally get my luggage, another 45 min delays for the hotel vann arrives. When I arrive in the hotel and order some fast food (American Airlines thinks that 300 grams of crap is enough to survive on for 24 hours) this also seems to take them another 45 minutes. Suddenly I’m aching to go to Port-Au-Prince!!!

So 5 hours sleep, a bus and plane ride later, I arrive around noon in PaP.

The airport of PaP has definitely a more advanced luggage system, they throw everything in a room, and film the crowd while everybody is blindly grabbing for bags: less work for them, less time for us to get our luggage and some awesome film footage !

My lovely colleagues of Viva Rio are waiting for me at the airport and they even give me a little welcome present: “you brought the bad weather, there is Emily (unfortunately a hurricane) coming tomorrow evening!!”

So no time to loose, with roughly 10 hours of sleep in 72 hours I’ll have to safe Port-au-Prince from the fat and bad Emily. So I ask them for a beer and we go straight to work, were an emergency meeting is held. When I arrived in panama the first thing I was invited to go to was a 2 hours long Eucharistic celebration of which I didn’t understand a word, this time it was a Creole version of the “Operation Black Shield” further explained in South Park’s “bigger longer and uncut”. Seems that this might be the worse hurricane/tropical storm in 2 years, and massive poor neighbourhoods are under threat of floods. After 3 hours of talking and hand shaking, it was clear that I wasn’t going to be the one saving Haiti this time, my Creole isn’t good enough yet!

Afterwards, we went to visit my apartment, which rocks!

A beautiful building, a mix between offices and rooms, a cook and cleaning personnel, an awesome rooftop, my own room and a lovely view. Pictures are following later.

I met Elsie from HR and she gave me my real first gift, A blackberry with a phone number: +509 3701 9586.

When I arrived in the house my bags were already there, it’s clear that , I’ll have to work a lot but I’ll be depending a lot on people also that help me with everything I need.

Going to sleep would be too convenient so instead we went for a dinner to get to know more people and to EAT, another basic need that I neglected the last days!

During the car rides I didn’t know what to think, The city looks like 1 big tent camp, all streets are broken, garbage everywhere, no decent bus system, barely any side walks, no structure or urban planning whatsoever, at first I felt a bit uncomfortable knowing that I have to spend 3 months in such a city.

The next day we had a meeting at 8AM with a business school and afterwards we appeared in the MINUSTAH‘s building to talk with the UN peacekeepers. We exchanged ideas on how to react on the hurricane and how to reach them in case of emergency.

I have the feeling I’ll get lot of responsability and I will be working with very interesting people that have a lot of experience and are very skilled, this is good but also a bit scarry sometimes, all the employees here are older and thought I had spended several years in Africa before coming here, I think something went wrong in the communication.

All the communication goes really fast in Portuguese, Spanish or in Creole and often I’m barely understanding where we are going to, why and what’s going on. Especially because my colleague, Daniela, who shows me around is very busy and needs to be and talk with everybody at the same time. Besides that it seems to be hard even to get some most common basic done, asking for food, a transformator for my computer, to get my papers in order, to pack out my stuff,  I simply don’t find the time of doing that stuff. I never expected that Brazilians in Haiti would work under such a time pressure, but probably it has also to see with the hurricane.

That night the hurricane was passing by, so we decided to go out for a beer, to wait and see… but the night ended with a few beers, a pis rain and an early night to bed, expecting a busy day the next day.

One of my roommates is called Tata, he’s big scary black brazilian guy who seems to seduce every Haitian girl he passes by, and the worse thing, he does it  with success ! That night I was a bit disgusted with his exagerated macho behaviour, but the next day we talked some more and it seems to be a nice and cool guy … who loves Haitian girls. He also helped me a lot getting things done.

On Thursday I woke up early again expecting to finally getting my adaptor for my computer, my paperwork done and to be able to talk with Daniela but all of these things didn’t really happen. Daniela is extremely busy, The HR responsible isn’t here, because it’s a holiday or because the hurricane can strike today.

So I spended my morning reading and my afternoon eating out with Rubem Cesar, the head of Viva Rio. In the evening, I finally received my adaptor so from Friday on I could start working writing out my work plans and maybe a part of my communication plan.

The first impressions were very intense but in general I have a feeling I will get used to the dificulties and I’m very excited about the work and getting closer with my colleagues. Between all the debris I also start discovering more and more beautifull things.  So jusqu’à ici tout va bien. Only the languages are limiting me, I hope to improve my Portuguese and Creole as fast as possible, so it gets beyond the bar talk level !!

Does this message count for 2? I would Send some pictures also, but a half Haitian haf Brazilian colleague decided to delete all of them !!

Greets

Jente

Het is de laatste week nu al 2 keer gebeurd dat het heel hard begint te regenen en de straten helemaal blank staan, tot 40cm hoog. Met alle gevolgen vandien.De eerste keer gebeurde dit ‘s nachts en was er gelukkig niet teveel verkeer in de straat.Vandaag echter gebeurde dit rond 5 uur ‘s namiddags.Je ziet mensen hun drijvende auto’s voortduwen en de hele straat lijkt op een kleine zee, geen verschil meer te zien tussen het voetpad en de straat …

Ik zet een paar foto’s op de site, maar uiteraard van veilig bovenaf uit mijn appartement. Waar iedereen zich verzamelde om het schouwspel te bekijken .

Om mijn trouwe lezers een idee te geven van wat ik hier eigenlijk uitspook, zal ik eens een gewone dag proberen te beschrijven…

11 uur: ik open mijn ogen en doet een poging mijn bed achter mij te laten, aangemoedigd door de hitte lawaai of andere stoorzenders lukt dit hoe langer hoe beter. Ik kijk uit mijn raam en besluit een toerke aan Flamengo beach te gaan lopen.Na 10 of 20 minuten wordt ik echter afgeleid door een matchke voetbalvolley, skaters, een bossa nova optredentje of andere bezienswaardigheden. Een klapke op ‘t strand, nog een beetje lopen en dan weer naar huis.Daar aangekomen ruiken we dat het tijd is voor een douchke.Uiteraard geraak ik mijn appartement niet binnen zonder eerst een klapke te doen met onze ochtend of middag deurman.

13 uur fris uit de douche ontdek ik dat onze Duitse couchsurfvrienden een verassingske voor ons gaan halen zijn. Een goedkoop tijdschrift met schaarsgeklede Braziliaanse vrouwen, of …. euh mannen? Misschien hadden ze toch iets meer als 4 reais aan hun boekje moeten spenderen

Namiddag: Op dit moment sterf ik van de honger en besluit ik dus maar een stukje te gaan eten in de sandwich en suco(sap)shop: “Hey gabriel, een salgado met mozarella en tomaten en een advocado sapke” “hey alles goed Gabriel” “ik heet niet Gabriel” “haha ok gabriel” behoort to mijn dagelijkse gesprekken.Daarna misschien eens ‘t schooltje gaan bezoeken, klapke doen met wat andere studenten en eventueel een prof oftewel wat gaan chillen in Patrick zijn appartement oftewel een filmke gaan checken in een van de vele filmfestivals die hier doorgaan.

Avond: Daarna in een van de restaurantjes een stuk vlees bonen en rijst gaan eten, feijoao, oftewel koken we zelf iets.En dan nodigen we meestal heel de internationale bende uit, de fransen: lea vincent en stephane, de duisters: Patrick Ayla en Elisa, onze portugese vriend joca en Chris de Amerikaan en wat brazilianen behoren steeds tot de basis.Daarna bouwen we een feestje in Lapaseen klapke met onze nachtdeurman en het bedje in.

Zo zie je dat ik hier langzaamaan aan het veranderen ben in een internationale luiaard met een bierbuikje.

Na jullie 2 maand in de waan te laten dat ik neergeschoten of ontvoerd was (door de stoute braziliaantjes), of aan de drugs in de favela zat, geef ik nog eens een teken van leven…

Ik ben juist terug van een trip naar Curitiba en São paulo samen met een goede vriendin, Diana.

Curitiba

Diana haar moeder woont in Curitiba en ze ging haar familie daar nog eens bezoeken voordat ze naar Europa vertrekt, en ik mocht mee, olé!In curitiba mocht ik bij haar 2-ling carioca (van rio de janeiro) nichten overnachten, Larissa en Aina. Deze 2 casi identieke schoonheden hebben een appartement dicht bij het centrum van Curitiba.In curitiba heb ik mij tegoed gedaan aan gezond veggie boef, eurobraziliaanse architectuur en braziliaanse pintjes.

Curitiba is een meer europese stad, het is een concept stad, uitgetekend door een Architect.Het heeft een veel rustigere en saaiere indruk dan rio de Janeiro maar de stad heeft dezelfde problemen, maar ze zijn gewoon wat meer verborgen: de favelas zijn bijvoorbeeld niet zo zichtbaar als in Rio de Janeiro omdat ze niet op heuvels gelegen zijn, maar ze bestaan er evengoed.De mentaliteit van de mensen is ook heel anders, serieuzer en veel alternatieven en zotten op de straat, … een beetje antwerpen dus.

De nichten van Diana waren erg aardig en hebben ons overal rondgeleid en op een avond zijn we naar een maracatu optreden geweest, afrobraziliaanse muziek. Spijtig genoeg had ik mijn camera niet mee, want de het was een heus spectakel van dans en percussie.Verder waren we getuige van echtelijke problemen tussen Larissa van de meisjes en zijn vriend (Telenovela na janela) en zotte skateboardracen in een park.

Op mijn foto’s krijg je een indruk van de stad, en mijn harem …

São Paulo

voor mij terug op de Rio stranden te storten, besluiten we nog effe São Paulo te passeren, we hebben daar een couchsurfer gevonden die ons een sofa’ke kan lenen in’t centrum, dus moeten we zien in hoeverre de vooroordelen van de Carioca’s over São paulo terecht zijn.

Helaas konden we maar 2 dagen in São paulo blijven, erg veel hebben we dus niet gezien want het is een erg grote stad.Maar het was wel de moeite effe te paseren,alleen al om de busreis van 12 uur in 2 te kunnen breken .São Paulo is niet echt een mooie stad: het is een meer industriële stad, waar mensen vooral werken en feesten, al hebben we geen van beide echt kunnen ervaren.

De eerste avond dat we daar toekwamen zijn we naar een alternatieve bar gegaan. Dat leuk nogal erg op een gehypte punk plaats. De dag daarna hebben we heel de dag in’t centrum rondgelopen om onze avond te eindigen in een wel erg hippe bakkerij. Waar ik na het eten van een megatruffel naar huis probeer te rollen. De volgende dag moeten we dan weer naar Rio de Janeiro, want Diana heeft een trouw de volgende dag.

Bij mij aankomst thuis staat er een goede maaltijd, een fleske wijn, een frigo vol bier, 2 duitsers, 2 fransen en Maira mij op te wachten… back in Rio !!!

]]> http://jenteminne.wordpress.com/2008/11/19/curitiba-en-sao-paulo/feed/ 0 jenteminne afbeelding-011 afbeelding-017 afbeelding-015 afbeelding-026 dsc_0775 afbeelding-023 dsc_0811 http://jenteminne.wordpress.com/2008/09/23/de-politie-uw-vriend/ http://jenteminne.wordpress.com/2008/09/23/de-politie-uw-vriend/#comments Tue, 23 Sep 2008 15:46:36 +0000 jenteminne http://jenteminne.wordpress.com/?p=154 Continue reading →]]>

De politie uw vriend

Een Maandag avond, 1 uur s nachts en we, ik en een Amerikaanse couchsurfer, zijn onderweg naar ons appartement. We hebben wat pintjes in ons lijf want we hebben met Patrick en zijn vrienden op café uitgehangen . En dus wandelen we gezwind en goedgeluimd door de straten van Flamengo town, de amerikaan met zijn kap op.

 Tot opeens een persoon in zwarte uniform op ons aangestormd komt  en een geweer naar het hoofd van mijn vriend richt: ‘handen omhoog en met je gezicht naar de muur’ of zoiets, ons zwarte schim bleek een flik te zijn. Niet goed wetend wat onze vriend wilt halen we al ons geld boven en leg ik uit dat we gringo chillers zijn en geen problemen willen, maar gelukkig genoeg hebben we het geluk op een van de weinige niet corrupte flikken gelopen te zijn en is hij niet op onze centen uit. Al snel had hij door dat we niet zo gevaarlijk waren dat hij zo nodig met zijn geweer naar ons hoofd moet zwaaien en

na een klapke wenst hij ons een veilige trip thuis .

Iets minder gezwind zetten we onze trip verder, op ons hoede voor overvallers, of erger … Flikken.

De eerste dag kom ik zoals mooi op tijd, tussen 9 in de morgen en 5 in de namiddag, aan in mijn schooltje.

Het is een erg kleine maar gezellige school, met oude gebouwen, in gang die uitloopt op het studentenkot, stoffige ateliers en een computerlokaal vanuit de jaren 80.

Dit terrein wordt ook vergezeld door kleine aapjes waarover de legende bestaat dat ze je hoofd als pispaal willen gebruiken, ik kan deze verhalen tot nu toe nog niet bevestigen.

Met europese efficiëntie begeef ik mij direct naar het computerlokaal om de nodige papieren af te drukken, waar men na een half uur geklooi tot de conclussie komt dat de printers niet aangesloten zijn en het dus voor “amanha” zal zijn. Op hetzelfde moment komt er een andere gringo binnen,

Patrick, 23, duitser van Wupertall en een chiller. Tesamen hangen we wat op ‘t school rond, bekijken we welke vakken ons wel interessant lijken, volgen we een inleidend lesje fotografie en brengen we onze vriend Rodolfo (de directeur) een bezoekje. Die ons erg vriendelijk verwelkomt en helaas iets teveel tijd voor neemt, de studenten en leerkrachten zijn in ieder geval erg vriendelijk en behulpzaam!

Mijn vakken :  

-       Fotografie 2: het maken van minifilmpkjes met een digitaal fotoapperaat.

-         Ontwerpen het taxi project: voor een concept taxi ontwerp ik in een groep van 5 een dashboard voor een taxi.

-         Research: ik en Patrick werken mee in een onderzoek naar adaptive hypermedia: personaliseren van een website, taalcursus,… dmv het ingeven van informatie.

-         Sceriagrafie: t shirtjes maken en zeefdrukken

-         informatie en analyse: mijn enigste theorieles, waar we een film gaan bespreken, ik weet er nog niet meer over aangezien we er nog geen les van hebben gehad.

Ik heb het voor mekaar gekregen dat al mijn lessen van maandag tot woensdag vallen, zodat ik de andere dagen van de week vrij ben.

De eerste week verloopt zowat op hetzelfde richting, een beetje lessen checken die mij interesseren, en wat met de studenten praten.Buiten de school hang ik meestal met chris rond die hiervoor een paar dagen Rio komt verkennen, we doen ons het Lapa treintje, gaan naar het meer aan barra de tijuca, bezoeken niteroi en het historisch museum van Rio de janeiro.

Vrijdag ga ik voor de eerste keer de stranden voorbij  Ipanema en Leblon verkennen. Een surfbus brengt jou en je surfplank voor 1.5 euro naar de mooiste stranden van rio de janeiro, helaas heb ik nog geen plank, maar dat komt nog wel …

Op het strand proberen we aan een goedkope plank te geraken maar helaas kent onze braziliaanse vriend het verschil niet tussen een grote en een kleine plank, waardoor we na 2 uur wachten een plank voor gevorderde voorgeschoteld krijgen, dat we vriendelijk afwijzen. De stranden zijn schitterend, de foto’s volgen nog wel. Inmiddels zitten we in de 3 e week en gaat alles op dit tempo voort, inmiddels zitten we met 1.5 duitse meisjes meer, 0.5 duitse jongen en 1 Amerikaan. Misschien komt er nog een duitser bijen vorige week zijn we naar de hoofdcampus gegaan waar we nog wat andere erasmussers hebben leren kennen van Portugal en Frankrijk

Verhuis van centrum naar Flamengo ( gringo appartement)

Na de eerste week heb ik besloten om uit het appartement in het centrum te trekken, omdat het ‘s avonds te verlaten en gevaarlijk is, buiten op de feestdagen, dan verandert heel de wijk lapa in een schele kroeg. Ik ben dan maar voorlopig naar het gringoappartment verhuisd, en op zoek gegaan naar een appartement met braziliërs, helaas heb ik niet buiten een sympathiek appartement in de favelas en een paar kleine gedeelde kamertjes met heilige 50+ ers niets gevonden. Uiteindelijk heb ik dus besloten om in het gringo appartement te blijven en gewoon elke kans proberen te benutten om portugees te praten. Momenteel zit ik in dit appartement met 1 Amerikaan en er komt binnenkort nog een fransman en misschien ook een Duitser bij.

Jamie, onze Britse gast

De laatste week hebben we een Britse gast, een vriend van een vriend opgevangen. Aangezien we met 2 in een groot appartement zaten, was dat geen enkel probleem. Jamie is een 30 er uit Londen die zijn werk beu was en besloot om heel zuid Amerika door te trekken, en nu kwam hij 5 daagjes met ons in Rio chillen. Een erg aardige gast die maar al te graag op een strandje gaat chillen en ons op een pintje trakteert.

 Uitgaan

Uiteraard is er naast al dat strandliggen en zwaar studeren nog wat tijd om een feestje te bouwen, de routine is meestal als volgt: Eerst enkele pintjes in een “vuile bar”, dit is zoals het woord voorspelt ene vuile bar waar de pinten soms zelfs goedkoper zijn dan in de supermarkt.

Daarna kan er overgegaan worden naar Lapa of santa theresa, Lapa is de typische uitgaanbuurt waar iedereen op straat staat en zich te goed doet aan goedkoop bier en vlees.Santa theresa is een schitterende buurt dicht bij het centrum, waar men leuke bars heeft,maar de enigste keer dat we hier gingen uitgaan is helaas letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Casa Rosa is een andere erg leuke plaats, zoals de naam het al laat blijken was casa rosa oorspronkelijk een hoerenkot, maar dit is nu omgetoverd tot een sympathiek cultureel centrum waar veel Braziliaanse muziek van het noorden gespeeld wordt, dikke niet elecktronische beats !!!

Daklozen en bedelaars

 Brazilië is een land met erg veel armoede en dat is overal te merken, de armoede beperkt zich niet alleen tot de alsmaar groter wordende favela’s, maar ook in het centrum, en eigenlijk overal vindt men bedelaars, daklozen en blikverzamelaars.Sommige mensen leven in het midden van een plein, en proberen zelfs enige infrastructuur op te zetten. Zo kun je op een of ander plein onder een boom een schommel aantreffen of zie je mensen op drukke pleinen in het midden van de dag slapen.

In het centrum vind je erg veel bedelaars die overdag proberen geld te bedelen van de werkmensen, wanneer het werkvolk weg is blijven echter alleen de bedelaars over, en is het niet de beste plaats om rond te lopen, dat is dan ook de reden dat ik van Het centrum naar flamengo verhuist ben.

In het centrum probeert men sociale hulp voor de bedelaars te voorzien maar dit blijft heel beperkt. Een van die dingen is dat men de bedelaars hun haar knipt. Wanneer dit gebeurt maken de bedelaars geen rij om aan de beurt te komen maar ze zetten een steen in de rij, wanneer hun steen aan de beurt is zijn zij aan de beurt, zo kunnen ze blijven bedelen terwijl ze in de rij staan.

 Fransen vrienden van UERJ –> een nieuwe franse in ons kot

Op de hoofdcampus hebben we een samenkomst gehad met alle uitwisselingsstudenten, en daar hebben we nog wat Fransen (parisiens) leren kennen, oa. Stephane, die nog geen goede kamer gevonden had.Hij is dan een paar weken later bij ons ingetrokken, en sindsdien gaan we met een hele bende fransen om. 2 weken geleden waren er 2 amerikaanse meisjes bij Lea, een extroverte grenobliaan, die in copacabana woont. Daar zijn we allen gaan eten en sindsdien doen we minstens 1 keer per week een grote kookpartij met erasmusstudenten en sommige brazilianen.

 De laatste week ( regen en feesten)

vrijdag 10 september zijn Julie en Sabine, 2 belgische meisjes, en een frans meisje margaux in ons appartement toegekomen op het moment dat we hier met een 8-tal man aan het superen waren.Met heel de bende zijn we dan naar casa matriz getrokken om een goed latino feestje te bouwen.De 3 meisjes zijn een week in ons huis gebleven, wat ons huis een gezellige mengelmoes van portugees, nederlands, frans en Engels maakte, waar iedereen zijn best deed om wat vanalles te spreken.Zaterdag zijn we Lapas nog eens gaan verkennen, om een beetje op samba te shaken, daar werd ik bijna aangerand door een bronstige braziliaanse samba danseres, maar het was een gezellige avond.

De Zondag zijn we naar Casa Rosa naar de feijoada en samba avond geweest. Casa Rosa is een oud hoerenkot dat ze tot een cultureel centrum hebben opgebouwd, en een van de leukste plaatsen om uit te gaan. Eerst doe je je te goed aan een mega portie feijoada ( bonen met rijst), daarna kun je genieten van de samba op de binnenkoer, of kun je grieten gaan versieren op funky ( braziliaanse regaeton) daarna heb je een optreden en een DJ sluit af tegen 1 uur. Een schitterende plaats maar helaas iets te vol, op het einde is het pas echt mogelijk om goed te dansen.

Maandag hebben we ons dan maar wat kalmer gehouden, eerst naar school, dan de cathedraal van Lapas ( de lelijke afgeknotte kegel) nog eens gaan bezoeken, en daarna naar Santa theresa. Spijtig genoeg regent het al sinds vrijdag en er is geen verbetering op komst.

Dinsdag de hele dag op’t uniefke gezeten en ‘s avonds een filmke gekeken. Weer een beetje op krachten komen want morgen is het de laatste avond voor de 3 meisjes, dus dan moeten we nog eens een feestje bouwen.

Zo gezegd zo gedaan, woensdag zijn we eerst Niteroi nog eens gaan bezoeken, daarna een avond dutje ( die zijn in tegenwoordig), dan weer een reunie maaltijd, en vervolgens door naar Democratica , een forro discoteek. Moeilijk om te dansen, maar we hebben ons goed geamusseerd.

Op het einde hebben Chris, Stephane en het franse meisje dan nog wat problemen gehad, daar hebben ze dan nog heel de nacht over zitten discusiëren, het was duidelijk dat er genoeg pintjes en caïpi’s gevloeid waren deze avond.Onze deurman vindt het al een beetje vreemd dat wel elke avond laat met 3 schoonheden thuiskomen, waarschijnlijk wordt er al duchtig geroddeld.

Donderdag heb ik mijn vliegtuigticket terug geboekt, ik vlieg de 10 januari naar Lissabon, daar zou ik graag nog een weekje blijven en dan terug naar België.deze dag zijn de 3 meisjes ook weer vertrokken. Nu is het weer leeg in ons huis, en kunnen we ons weer op het portugees en de praktische dingen toespitsen.

]]> http://jenteminne.wordpress.com/2008/08/08/afscheid-sym/feed/ 0 jenteminne http://jenteminne.wordpress.com/2008/08/08/cabo-frio/ http://jenteminne.wordpress.com/2008/08/08/cabo-frio/#comments Fri, 08 Aug 2008 20:44:25 +0000 jenteminne http://jenteminne.wordpress.com/?p=30 Continue reading →]]> De volgende dag gebeurt er niet echt veel en concentreren we ons eerder op de avond, de plannen zijn al uitgewerkt: We feesten tot 4 uur ‘s nachts, Sym drinkt niks,daarna slapen wij in de auto, Sym slaapt niks, en we komen veilig in Cabo Frio toe. U raadt al welke vriend Bob speelt vandaag, met de nieuwe 0 tolerantiewet in Brazilië geen overbodige luxe.

Die avond gaan we naar de eerste repetitie van de samba groepen voor carnaval kijken. Hoewel carnaval nog een goede 8 maanden verder op ligt beginnen ze nu al met publieke repetities waar er duchtig met de kont gezwaaid wordt. Het doet een beetje denken aan een uit de hand gelopen groepsfeest met een gevoel voor ritme en dans: fel wit verlichte zaal, een mengelmoes van jonge kinderen, bomma’s in roze tutu’s en jongeren, een grote bende trommelaars begeleid door een dirigent met referee fluitje en een plaatselijke schoonheid die haar gespierde lichaam op de ritmes van de samba laat meevoeren en natuurlijk enkele dorpsgekken die een pintje teveel achter de kiezen hebben.

enkele uurtjes duchtig sambadansen en enkele fotoshoots later trekken we naar Cabo Frio.

Cabo frio is een stranddorpje, waar de mensen die genoeg hebben van de drukte in Rio de Janeiro een weekendje gaan chillen. Onze vriendin Janine heeft een buitenverblijfje in CF en dus is dat mooi meegenomen. De meisjes houden ons goed wakker met hun kampvuurliedjes, en zo komt er van die 2 uurtjes slaap toch niet teveel in huis. Ook al omdat Janine nogal histerisch doet als Sym 2 km/uur te snel rijdt, ze heeft al genoeg boetes gehad !!!

Daar aangekomen doen we een klein ochtend dutje en dan begeven we ons naar het strand.

Een schitterend strand met goede golven, een mooi strand en leuke golven.

Een 2e keer doen we een poging om aan het strand te chillen en een 2 e keer verstopt de zon zich achter de wolken, maar deze keer houden we vol, we moeten en zullen die witte gringo kleur kwijtgeraken. Na een paar uurtjes chillen , en rots klimmen wagen we ons nog aan een spelletje volleybal, voor we huiswaarts keren, zoals eerder al gebleken is, niet zo’n goed idee, want na een half uurtje op de bal te slaan blijkt dat ik nog iets anders mee heb: Bianca, een andere Braziliaans meisje.

Met een goed ei op haar voorhoofd begeeft ze zich huiswaarts en wij besluiten maar te volgen.

Daarna chillen we nog wat in het buitenverblijfje en tegen de nacht keren we terug naar Rio.